Dostarczanie przez las użyteczności w formie dóbr i korzyści określane jest jako funkcje lasu. Lasy szczególnie chronione ze względu na pełnione funkcje lub stopień zagrożenia, czyli lasy ochronne, stanowią w Nadleśnictwie Sieraków około 63,8% powierzchni wszystkich lasów.

Podział powierzchni lasów Nadleśnictwa według kategorii ochronności przedstawia się następująco:

• Lasy glebochronne 4237,12ha
• Lasy wodochronne 3641,47ha
• Lasy stanowiące ostoje zwierząt podlegających ochronie gatunkowej 337,51ha
• Lasy stanowiące drzewostany uszkodzone na skutek działania przemysłu 239,06ha
• Lasy stanowiące drzewostany nasienne 12,42ha.

Oprócz lasów ochronnych na terenie Nadleśnictwa Sieraków występują inne obiekty i obszary podlegające ochronie prawnej a zaliczone do tzw. Szczególnych form ochrony przyrody:

1.       Rezerwaty przyrody o powierzchni 150,92ha - „Cegliniec”, „Buki nad Jeziorem Lutomskim”, „Czaple Wyspy”, „Mszar nad Jeziorem Mnich”, „Bukowy Ostrów”

2.       Pomniki Przyrody 39 drzew  i grup drzew oraz 2 głazy narzutowe

3.       Sierakowski Park Krajobrazowy o powierzchni 30143ha

4.       Stanowiska chronionych gatunków roślin i zwierząt.

	Parki Podworskie i Pałacowe
	Ochrona gatunkowa zwierząt
	Ochrona gatunkowa roślin
	Grunty przeznaczone do ochrony prawnej
	Projektowane rezerwaty przyrody
	Rezerwaty przyrody istniejące
	Sierakowski Park Krajobrazowy

Parki Podworskie i Pałacowe

Wraz z dworami, pałacami i folwarkami parki tworza atrakcyjny element krajobrazu, świadcząc o historii i kulturze danego regionu oraz podkreslają ich ciągłość.  Stanowią o odrebnosci tego miejsca i identyfikacji z nim mieszkanców.

Parki maja wielkie znaczenia dla zachowania i ochrony fauny z uwagi na znaczne zróżnicowanie siedliskowe i florystyczne. Sa one ważnym elementem w krajobrazie przyrodniczym Nadleśnictwa Sieraków. Na obszarze działania Nadleśnictwa jest ich szesnaście i znajduja sie one w rejestrze zabytków oraz sa objete ochrona konserwatorska.

GMINA SIERAKÓW

• Sieraków - przy zabudowaniach Stada Ogierów wraz z zabytkowym pałacem istnieje 6-cio hektarowy park w stylu angielskim z czterema starymi debami, założony w pierwszej połowie XIX w.
• Ławica - park dworski założony w XIX w. na pow. 6,3 ha, rozciąga się tarasami na zboczu rynny jeziornej; w parku rośnie kilka dębów, lip, buków, modrzewi i cis - stanowiących pomniki przyrody, Swa nazwe zawdzięcza wincentemu Jakubowi Ławickiemu
• Chalin - park podworski założony w XIX w. Zjamuje on teren aż do Jeziora śremskiego; rośnie w nim wiele ciekawych drzew, m. in. kasztan jadalny (o obw. 540 cm), platan (470 cm), choina kanadyjska (240 cm). Od 1997 roku w dworze Chalińskim mieści się Centrum Edukacji Przyrodniczej kierowane przez Dyrekcję Sierakowskiego Parku Krajobrazowego. Park podworski został uporządkowany, przywrócono mu dawną świetność. Wyeksponowano cenne przyrodniczo i krajobrazowo drzewa - pomniki przyrody.
• Lutom - przydworski park krajobrazowy z początku XX w., o pow. 2 ha z bogatym gatunkowo drzewostanem.
• Lutomek - park dworski z konca XIX w., dawna własność rodziny Kwileckich. szeroki rów wraz ze stawem organizował niegdyś  sieć alejek ogrodowych.

GMINA  KWILCZ

• Kwilcz - park położony w części na skarpie głębokiej rynny Jeziora Kwileckiego, wyróżnia się bogatą konfiguracją terenu. Powstał w XVIII w., a w połowie XIX w. przekształcony został w park romantyczno-krajobrazowy; na pow. 6,5 ha rośnie w nim około 700 drzew (33 gatunki liściaste i 10 iglastych).
• Prusim - park dworski pochylony w kierunku jeziora Kuchennego. Stanowił on dawną posiadłość rodziny von Reiche. Park zatracił swój kolisty uklad alejek z gazonem pośrodku, od strony elewacji ogrodowej dworu.
• Kurnatowice - park pałacowy z konca XIX w., w którym pozostał obecnie jeden dąb.
• Mościejewo - w parku krajobrazowym założonym w XIX w. na pow. 9,1 ha rosną w większości drzewa liściaste, m. in. lipy drobnolistne, topole czarne. Posiadłość należała do znanych rodzin: Szczanieckich, Łąckich, Stablewskich, a ostatnim właścicielem był Konstanty Chłapowski.

GMINA CHRZYPSKO WIELKIE

• Charcice - park pałacowy z polowy XIX w. z drzewami iglastymi. w sasiedztwie stał budynek mieszkalny z dużym kominem.
• Białcz - park krajobrazowy o pow. 3,9 ha z drugiej poł. XIX w. Utworzony został na planie wieloboku nieforemnego, wydłużonego z południowego-zachodu na północny-wschód. Występują tu m. in. lipy, jesiony, świerki, topole. Wiek zadrzewienia waha się od 50-120 lat.
• Łężce - w parku podworskim założonym w XIX w., na pow. 5,7 ha rośnie przeszło 100-letni drzewostan, składający się m. in. z buków i dębów. Ich przeciętny wiek wynosi 120 lat.  
• Białokosz - park krajobrazowy o pow. 4,95 ha z początku XIX w.; drzewostan parkowy w wieku 150-200 lat (jesion, klony, wiązy, buki).
• Gnuszyn - park krajobrazowy o pow. 3,05 ha z początku XIX w., założony na planie prostokąta. Wzdłuż północnej granicy parku przebiega szeroki pas starodrzewia. Najliczniej występują: kasztanowce, topola biała, klony i jesiony.
• Śródka - park krajobrazowy z drugiej połowy XIX w. o pow. 2,68 ha. Wykazuje duże zróżnicowanie terenu - od 53 m n.p.m. po stronie południowo-zachodniej, do 42 m po stronie wschodniej. Występuje tu 28 gatunków drzew, mi.in. - klony, jesiony, kasztanowce i dęby.

GMINA PNIEWY

• Kikowo - park krajbrazowy powstały w II połowie XIX w. z 30 letnimi żywotnikami. Obecnie bardzo zaniedbany
  

wersja do druku modułu	wersja do druku akapitu